جستجو در وب‌سایت:


پیوندها:



 چاپ یازدهم کتاب
 "تاریخ سینمای ایران
"
 با ویراست جدید
 و افزوده‌های تازه منتشر شد

 در کتابفروشی‌های
 تهران و شهرستان

 ناشر: نشر نظر

 



 صد و پنج سال اعلان
 و پوستر فيلم در ايران



صد سال اعلان و پوستر فیلم
در ایران

و
بازتاب هایش

 


 لینک تعدادی از مطالب



درباره‌ی محمد قائد
نیم‌پرتره‌ی مردی که
از «آیندگان» هم گذر کرد


بررسی طراحی گرافیک
و مضمون در عنوان‌بندی
فیلم‌های عباس کیارستمی :
پنجره‌ای رو به
جهان شعر



گفت‌وگو با اصغر فرهادی؛
درباره‌ی «فروشنده» و
فکرها و فیلم‌هایش :
... این دوزخ نهفته

گفت‌و‌گو با پرویز پرستویی؛
درباره‌ی بادیگارد و کارنامه‌اش

زندگی با چشمان بسته

گفت‌و‌گو با محمدعلی نجفی
درباره‌ی سریال سربداران
سی‌و‌یک سال بعد از
اولین پخش آن از تلویزیون

گفت‌وگو با مسعود مهرابی
درباره‌ی نقش‌های چندگانه‌ای که

در تاریخ ماهنامه‌ی «فیلم» ایفا کرد
و آن‌هایی که دیگر ایفا نکرد

گفت‌وگو با رخشان بنی‌اعتماد
درباره‌ی قصه‌ها و...:

نمایش هیچ فیلمی خطر ندارد


 
گفت‌و‌گو با بهرام توکلی کارگردان
من دیگو مارادونا هست:

فضای نقدمان مانند فضای
فیلم‌سازی‌مان شوخی‌ست

گفت‌و‌گو با پیمان قاسم‌خانی،
فیلم‌نامه‌نویس سینمای کمدی:
الماس و کرباس

گفت‌و‌گو با اصغر فرهادی
رو خط «گذشته»:

سينما برايم پلكان نيست

گزارش شصتمین دوره‌ی
جشنواره‌ی جهانی سن سباستین:
شصت‌سال كه چيزی نيست...

متن كامل گفت‌و‌گو
با ماهنامه‌ی «مهرنامه»،

به مناسبت
سی‌سالگی ماهنامه فیلم
:
ريشه‌ها

گفت‌و‌گوی ابراهيم حقيقی
با آيدين آغداشلو
درباره‌ی كتاب «صد سال اعلان
و پوستر فيلم در ايران»

گفت‌و‌گو با اصغر فرهادی
نويسنده
و كارگردان
جدایی نادر از سيمين
حقيقت تلخ، مصلحت شيرین
و رستگاری دريغ شده

قسمت اول | قسمت دوم  
قسمت سوم

بررسی كتاب
«پشت دیوار رؤیا»

بيداری رؤياها

كيومرث پوراحمد:
عبور از ديوار رؤياها،
همراه جادوگر قصه‌ها


تكنولوژی ديجيتال
و رفقای ساختار شكن‌اش
سينماي مستند ايران:
پيش‌درآمد


اسناد بی‌بديل
سينمای مستند ايران:
قسمت اول (۱۲۷۹ - ۱۳۲۰)


خانه سیاه است
سینمای مستند ایران:
قسمت دوم (۱۳۵۷ - ۱۳۲۰)


درباره‌ی آیدین آغداشلو:
پل‌ساز دوران ما


سایت ماهنامه فیلم، ملاحظات
و دغدغه‌های دنيای مجازی


گزارش پنجاه‌و‌ششمين دوره‌ي
جشنواره‌ي سن سباستين
(اسپانيا، ۲۰۰۸)
... به‌خاطر گدار عزيز

گفت‌و‌گو با آيدين آغداشلو
درباره‌ی مفهوم و مصداق‌های
سينمای ملی

جای خالی خاطره‌ی بلافاصله

گفت‌و‌گو با مانی حقيقی
به‌مناسبت نمايش كنعان

پرسه در كوچه‌های كنعان

گفت‌و‌گو با محمدعلی طالبی
از شهر موش‌ها تا دیوار

شور و حال گمشده

سين مجله‌ی فيلم،
سينمايی است، نه سياسی


گفت‌و‌گو با رضا میرکریمی
به‌مناسبت نمایش به‌همین سادگی

خيلی ساده، خيلی دشوار

گفت‌و‌گو با بهرام توکلی
به‌مناسبت
 نمایش
پا برهنه در بهشت

پا برهنه در برزخ
 

گمشدگان

گزارش چهل‌ودومین دوره‌ی
جشنواره‌ی کارلووی واری
(جمهوري چك، ۲۰۰۷)

پرسه در قصه‌ها

پرویز فنی‌زاده،
آقای حكمتی و رگبار

نمايشی از اراده‌ی سيزيف

گزارش چهل‌وهفتمین دوره‌ی
جشنواره‌ی تسالونیكی
(یونان) - ۲۰۰۶

پشت ديوار رؤيا

گفت‌وگو با رخشان بنی‌اعتماد 
درباره‌ی
خون بازی

مرثيه برای يك رؤيا

خون‌بازی: شهر گم‌شده

گفت‌وگو با رسول ملاقلی‌پور 
کارگردان
میم مثل مادر

ميم مثل ملاقلی‌پور

گفت‌وگو با ابراهیم حاتمی‌کیا 
درباره‌ی
به‌نام پدر
:

به‌نام آينده

برای ثبت در تاریخ سینمای ایران

یاد و دیدار

گفت‌و گو با جعفر پناهی
گزارش به تاريخ

گفت‌وگو با مرتضی ممیز
خوب شيرين

گزارش/ سفرنامه‌ی
پنجاه‌ و دومین دوره‌ی
جشنواره‌ی سن‌سباستین


گفت‌وگو با بهمن قبادی
 قسمت اول
/ قسمت دوم
 قسمت آخر

گفت‌وگو با عزیزالله حمیدنژاد
 قسمت اول
قسمت دوم
 قسمت سوم

گفت‌و گو با حسین علیزاده
 قسمت اول
قسمت دوم
 قسمت سوم

گفت‌وگو با گلاب آدینه
مهمان مامان را رايگان
بازی كردم


نقطه‌چین، مهران مدیری،
 طنز، تبلیغات و غیره


کدام سینمای کودکان و نوجوانان

جیم جارموش‌ وام‌دار شهید ثالث!

تاریخچه‌ی پیدایش
 کاریکاتور روزنامه‌ای


سینماهای تهران، چهل سال پیش

فیلم‌ شناسی کامل
 سهراب شهید ثالث


ارامنه و سینمای ایران

بی‌حضور صراحی و جام

گفت‌وگو با حمید نعمت‌الله:
مگر روزنه‌ی امیدی هست؟

«شاغلام» نجیب روزگار ما

اولین مجله سینمایی افغانستان

نگاهی به چند فیلم مطرح جهان

گزارش سی‌وهشتمین دوره‌ی
 جشنواره کارلووی واری


نگاهی به فیلم پنج عصر
ساخته‌ی سمیرا مخملباف

چیزهایی از «واقعیت» و «رویا»
برای بیست سالگی ماهنامه‌ی فیلم


بایگانی:
خرداد ۱۳۹۷

۰۱ خرداد ۱۳۹۷

شماره‌ی ۵۴۳ ماهنامه فيلم، خرداد ۱۳۹۷

 

 

 

فهرست مطالب

 

سینمای ایران
خشت و آینه:
کبابِ کتاب بر آتش قلیان/ زندان‌ها را خلوت کنید/ ممیزی فیلم و کتاب هیچ نتیجه‌ای ندارد/ بازگشت به آینده/ قاطعیت و مصلحت و شفقت/ تهیه‌کنندگان بی‌شناسنامه
تازه‌های سینمای ایران: آشفتگی (فریدون جیرانی)/ پیلوت (ابراهیم ابراهیمیان)/ لابی (محمد پرویزی)
درگذشتگان: ناصر چشمآذر: جماعت من دیگه حوصله ندارم، به خوب امید و از بد گله ندارم/ بارانِ ریزِ عشق/ اشکم را چرا ندیدی/ محمد زرین: هنرمندی که رفت.../ قاسم افشار: نمادی از یک زمانه‌ی سپری‌شده
یک ایرانی در سرزمین عجایب: فیلم‌های داخلی با لوکیشن‌های خارجی: از کمدی، سیاسی، ترسناک... تا کمدی!
همه میدانند: جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر و فیلم‌های غایب
سریالسازی به سبک سیما: نگاهی به مجموعه‌ی تلویزیونی کوبار
به سوی پرتگاه:
شبکه‌ی نمایش خانگی و سریال‌های پی‌درپی
دیدهبان: صندلی خالی/ وانیل و شکلات: مدها و جریان‌های سینمایی/ توووووووووی دروازه: پرده‌ی پاره!
*                                            
نقد فیلم‌های ایرانی
نقدی بر آن سوی ابرها (مجید مجیدی)/ گفت‌وگوی اختصاصی با اِی. آر. رحمان، آهنگ‌ساز برنده‌ی اسکار/ دو نقد بر خوک (مانی حقیقی)/ دو نقد بر چهارراه استانبول (مصطفی کیایی)/ دو نقد بر خجالت نکش (رضا مقصودی)/ دو نقد بر عصبانی نیستم! (رضا درمیشیان)/ نگاهی به بازی نوید محمدزاده در عصبانی نیستم!/ نقدی بر جشن دلتنگی (پوریا آذربایجانی)/ نگاهی به چند فیلم گروه هنر و تجربه: دژاوو (رایا نصیری)/ رفتن (نوید محمودی)/ خوانِ بیخان (هادی معصوم‌دوست)
فیلم میسازیم که مخاطب آن را ببیند: همراه با چهار کارگردان جوان نخستین مجموعه‌ی اکران سراسری فیلم کوتاه در ایران
گزارش اکران: اعتراض‌ها، تخلف‌ها
نوستالگرافی: روزی روزگاری سینما آزادی/ روزی روزگاری که دکه‌ی مطبوعاتی فقط دکه‌ی مطبوعاتی بود/ روزی روزگاری، لبخندها و قهقهه‌های عصر طلایی
*
سینمای جهان
نمای دور:
فن‌تریر همچنان جنجال‌ساز است/ سریال مستندی درباره‌ی محکومیت عدنان سید/ پلنگ سیاه قهرمانی به مفهوم واقعی کلمه!/ انقضای کپی‌رایت چند فیلم مهم/ فیلم تارانتینو تابستان کلید می‌خورد/ ادامه‌ی بروکلین نُه-نُه در یک شبکه‌ی دیگر/ موفقیت چشمگیر «انتقامجویان: جنگ ابدیت»/ تمدید «مرد خانواده» و «همبرگرفروشی باب»/ فلانگن دنباله‌ی تلألو را می‌سازد/ توقف ساخت سریال‌های جنگیر، لوسیفر و...
با ترس زندگی می‌کنیم: فیلم‌ها و سریال‌هایی که نطفه‌شان در وحشت بسته شده
نویسندگان پشت پرده یا پرتقاضاترین دکترهای شهر!: هفده فیلم‌نامه‌ای که سینماگران بزرگ بازنویسی کرده‌اند
فیلمهای روز: تنفس (اندی سرکیس)/ محوشدگی (فاتح آکین)/ ایکاروس (برایان فوگل)/ رشته‌ی خیال (پل تامس اندرسن)
نمای متوسط: لال (دانکن جونز)/ ناشناس (اندرو نیکول)/ نسل آهن 2 (ولاد یودین)/ ترانه‌ی گرانیت (پت کالینز)
دخلی به سلیقه ندارد: علیه سه فیلم تحسین‌شده‌ی 2017 (شکل آب، فرار کن و مادر!)
فلاش
بک در نمای متوسط: مرد قانون (مایکل وینر)/ به آنها بگو ویلی بوی اینجاست (آبراهام پولانسکی)
آخرین رقص ملکه‌ی مار: سری دوی خاموش شد
دوران طلایی سینمای کمدی صامت: بخش سوم: هرولد لوید: شهروند خوش‌شانس
گریز از سایه: گفت‌وگوی اختصاصی با فرانکو نرو در حاشیه‌ی جشنواره‌ی جهانی فجر

همکاران این شماره:
احمد امینی، عباس بهارلو، کیومرث پوراحمد، امیر پوریا، محسن جعفری‌راد، شهرام جعفری‌نژاد، مصطفی جلالی‌فخر، حسن حسینی، رضا حسینی، هوشنگ راستی، شهزاد رحمتی، مازیار رضایی، رضا زمانی، سُمیرا زمانی، التفات شکری‌آذر، علی شیرازی، تهماسب صلح‌جو، ریحانه عابدنیا، نیما عباس‌‌پور، بهزاد عشقی، مازیار فکری‌ارشاد، سمیه قاضی‌زاده، دامون قنبرزاده، مازیار معاونی، امید نجوان، سمانه نیک‌اختر
عکس روی جلد: سحر دولتشاهی، بهرام رادان ماهور الوند، محسن كیایی  در «چهار راه استانبول»، عكس از میلاد كیایی

 

چشم‌انداز ۵۴۳
 

درگذشتگان - در سوگ ناصر چشمآذر: جماعت من دیگه حوصله ندارم/ به خوب امید و از بد گله ندارم
کیومرث پوراحمد:
دوسه سال پیش ناصر کنسرتی داشت در سالن بزرگ برج میلاد. مردم چنان به تماشای هنرنمایی آهنگ‌ساز محبوب‌شان شتافته بودند که روی پله‌ها هم آدم نشسته بود. توی آن سالن دوهزارنفره دوهزار و چندصد نفر نشسته بودند و شیرین جوری همه‌چیز را دقیق و درست مدیریت کرد که با آن انبوه جمعیت همه‌چیز به خیر و خوبی به انجام رسید. تا آن‌جا که ما از اندکی دور و اندکی نزدیک می‌دیدیم واقعاً اگر مدیریت شیرین نبود ناصر سال‌ها پیش از میان ما رفته بود. به گمانم این بیست سال آخر عمر و سلامت و خلاقیت ناصر را مدیون شیرین احمدلو هستیم. و شیرین سرانجام بهترین هدیه‌ی همه‌ی هستی ناصر را هم به او داد؛ همان دختر رؤیایی‌اش؛ رعنا را که...

بارانِ ریزِ عشق
عباس یاری:
ناصر چشم‌آذر چهره‌ای بود خارج از تعریفی كه می‌شود درباره‌ی آدم‌های عادی روایت كرد، طی چند دوره‌ای كه ماهنامه‌ی «فیلم» مراسم اهدای جوایز به برگزیدگان سینمای ایران را در سینما آزادی برگزار می‌كرد، ناصر از ابتدا تا پایان پای ثابت این مراسم بود؛ چند روز قبل از مراسم وارد میدان می‌شد، از خواب و آرامش می‌افتاد، موسیقی ده فیلم انتخابی را تمرین و آماده می‌كرد و برای ورود هر منتقد روی صحنه قطعه‌ای انحصاری می‌ساخت. زمان اجرای مراسم هم نزدیك به چهار ساعت روی صحنه می‌ایستاد و می‌نواخت. با تمام زحماتی که می‌کشید هرگز ریالی از ما طلب نکرد، در حالی که بارها و بارها پیشنهاد كرد ماهنامه‌ی «فیلم» این مراسم را مجدداً راه‌اندازی كند، حتی پیشنهاد كرد خودش با دوندگی مجوزهای لازم را بگیرد...

اشکم را چرا ندیدی
تهماسب صلح
جو: سال‌های کودکی، خیلی پیش‌تر از آن‌که با نام ناصر چشم‌آذر آشنا شوم، پدرش را بارها دیده بودم، چون آشنای پدرم بود و گهگاه چالقیچی (نوازنده) جشن عروسی آذربایجانی‌های ساکن تهران می‌شدند. حتی یک نوار کاست با آهنگ‌سازی و نوازندگی اسماعیل چشم‌آذر و خوانندگی پدرم به بازار روانه کردند که باب پسند آذری‌زبان‌ها قرار گرفت. تصویری از آن روزها به یاد دارم که در خانه تمرین می‌کردند و من از پشت پنجره به تماشا می‌ایستادم...

قاسم افشار: نمادی از یک زمانه‌ی سپری‌شده
تفاوت دیگر افشار با دیگر همکاران مردش این بود که به مدد همان ته‌لبخند همیشگی هم که شده خوش‌چهره‌تر یا دل‌نشین‌تر به نظر می‌رسید. ضمن این‌که او جزو مردانی بود که محاسن به چهره‌اش می‌آمد و توی ذوق نمی‌زد. از این‌ها گذشته، او برای بسیاری از ما نمادی از آن روزگار تک‌صدایی است؛ چه آن زمانه را «طلایی» توصیف کنیم و اسیر نوستالژی‌های خواسته و ناخواسته‌اش باشیم و چه آن روزگار را به هر دلیلی دوست نداشته باشیم. او نمادی از تاریخ آن زمانه است؛ دست‌کم روی صفحه‌ی تلویزیون و اخبارش که زمانی پربیننده بود و بااهمیت هم تلقی می‌شد...

یک ایرانی در سرزمین عجایب: فیلم‌های داخلی با لوکیشن‌های خارج
دامون قنبرزاده:
پیش از انقلاب، با فیلم‌هایی مثل یک اصفهانی در نیویورک (شاء‌الله ناظریان) یا یک اصفهانی در سرزمین هیتلر (نصرت‌الله وحدت)، ایرانی‌ها به خارج رفتند و در آن‌جا اتفاق‌هایی رقم ‌زدند. در این فیلم‌ها و نمونه‌های مشابه آن، به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی دوران پیش از انقلاب، نگاه به کشوری خارجی با اعتدال و بدون دیدگاهی هیجان‌زده است. در واقع «خارج» جایی‌ست مدرن و تکنولوژیک که شخصیت ایرانی حاضر در آن، با دیدن ساختمان‌های بلند و آسانسور و درهای اتوماتیک و مترو چشم‌هایش گرد می‌شود. به عنوان مثال، وقتی وحدت در نقش یک اصفهانی به نام احمد به نیویورک می‌رود تا برادرش را به ایران بازگرداند، نگاه او به شاخصه‌های مدرن کلان‌شهری مانند نیویورک، چنان گیج است که...

همه میدانند: جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر و فیلم‌های غایب
محمد محمدیان:
حالا تبدیل به عادت شده؛ برخی فیلم‌هایی که در جشنواره‌ی ملی فیلم فجر به نمایش در‌نمی‌آیند و به هر دلیل کنار گذاشته می‌شوند یا به جشنواره نرسیده‌اند، در جشنواره‌ی جهانی فجر حضور دارند. شک هم نکنید دلیل این شرکت پی‌گیری‌های خود رضا میرکریمی به عنوان مدیر جشنواره پشت این رویداد مهم سینمایی کشور و این فیلم‌ها است. میرکریمی فقط نتوانست همه میدانند (اصغر فرهادی) را در جشنواره‌ی جهانی فجر به نمایش بگذارد. به قول پویا بادکوبه، کارگردان درساژ که در نخستین روز جشنواره به نمایش درآمد: «باز خوبه جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر برای اولین نمایش برخی فیلم‌ها  هست.»...

به سوی پرتگاه: شبکه‌ی نمایش خانگی و سریال‌های پی‌درپی
مازیار معاونی:
تولید مجموعه‌های خنثی برای شبکه‌ی نمایش خانگی خطری‌ست جدی که آینده‌ی این امکان تازه را تهدید می‌کند. یادمان نرفته که روزگاری نه‌چندان دور تولید تله‌فیلم اتفاقی خوشایند و محسوب می‌شد اما تلویزیون با چرخشی فکرنشده و آسان‌گیری درک‌ناشدنی، چه زود قالب «تله‌فیلم» را از نفس انداخت. حالا هم حکایت همان است و این درست که سیما با اغلب سریال‌های نمایشی‌اش قادر به راضی نگاه داشتن مخاطبانش نیست و مجموعه‌های خوبی نظیر پایتخت و لیسانسهها در میان خیل آثار ضعیف نمایشی استثنا هستند، ولی نباید اجازه داد که چنان وضعیتی در شبکه‌ی نمایش خانگی هم تکرار شود...

دیدهبان: صندلی خالی
شاهین شجری‌کهن: کسانی که نه دغدغه‌ی فرهنگی دارند و نه سینما را می‌شناسند، با استفاده از وجاهت حرفه‌ای یک تهیه‌کننده‌ی نام‌آشنا وارد عرصه‌ی تولید می‌شوند و بعد هم اسم خودشان را می‌گذارند «سرمایه‌گذار». این نوع سرمایه‌گذارها معمولاً اهدافی غیرسینمایی دارند و دنبال درآمد یا معافیت مالیاتی یا پولشویی‌اند؛ شکل وخیم‌ترش هم فعالیت مؤسسه‌هایی‌ست که رسماً تابلوی حرفه‌ای سفارش می‌دهند و با بودجه‌ی کلان دولتی، پول‌هایی به سینما تزریق می‌کنند تا برنامه‌های سیاسی بلندمدت‌شان (خیلی زیرپوستی) اجرا شود. این مؤسسه‌ها آن قدر پول دارند که گاهی...

نقد فیلم‌های ایرانی - نقدی بر آن سوی ابرها (مجید مجیدی)
امیر پوریا:
مجیدی در نوع دل‌سوزی برای بچه‌های سختکوش ناگزیر به قاچاق در بدوک، در نمایش لجاجت‌های پسر و مهربانی‌های ناپدری در پدر، در نمایش زندگی پسرک نابنیای رنگ خدا با هدف قرار دادن رقت قلب مخاطب و بارها و جاهای بسیار دیگر، همواره قلب هندی پرکاری داشته است. حتی در دوران بازیگری‌اش، حین بازنمایی سرگشتگی شخصیت واله در بایکوت (محسن مخملباف) یا اندرزهای معلم در شنا در زمستان (محمد کاسبی) یا اضطراب شهید اندرزگو در تعقیب و گریزهای تیرباران (علی‌اصغر شادوران)، در هم بردن ابروها میمیک آشنای او بود و شکل بس آشکاری از انتقال احساسات به بیننده را دنبال می‌کرد...

گفت‌وگوی اختصاصی با اِی. آر. رحمان، آهنگ‌ساز برنده‌ی اسکار: خلق کردن برایم مهم است
گفت‌و‌گو کننده:
سمیه قاضیزاده/ رحمان: خودم را هیچ‌گاه در چارچوب موسیقی هندی قرار نمی‌دهم. حتی در هالیوود هم همین گونه است. اتفاقاً بیش‌تر تلاش می‌کنم فیلم‌های غیرهندی را قبول کنم. بنابراین چالش اصلی چالش فیلم است نه موسیقی انتخابی برای آن. موسیقی یک بارِ احساسی مضاعف است و من هم بنا ندارم که این احساس را فقط با سیتار و طبلا رنگ‌آمیزی کنم. / برای من دنبال کردن سینمای ایران امری ضروری است چرا که در سینمای هند، سینمای هالیوود و سینمای دیگر کشورها فعال هستم و به همین دلیل سینمای ایران را هم دنبال می‌کنم. پیش از مجیدی سینمای محسن مخملباف و سمیرا مخملباف و همین طور کیارستمی را می‌شناختم، چرا که این‌ها نام‌هایی شناخته‌شده در هند بودند...

خوک (مانی حقیقی): خوک پنجاه‌کیلویی و‌آلبالویی که وارد می‌شود!
شاهین شجری
کهن: از مجموع کارهایی که حقیقی ساخته و بازی کرده می‌توان به این نتیجه رسید که او همیشه گرایشی عمیق به طنز و طنازی داشته که در چند سال اخیر با تثبیت موقعیتش و شاید تکمیل جسارتش، توانسته تمام تمرکزش را روی همین محدوده بگذارد. شاید دیگر هیچ‌وقت جدیت و رویکرد تفلسف‌آمیز فیلمی مثل کنعان در ساخته‌های حقیقی تکرار نشود؛ شاید هم بشود، چون او به طرز عامدانه و البته سرخوشانه‌ای اصرار دارد که پیش‌بینی‌ناپذیر باشد و این اصلاً یکی از دل‌خوشی‌هایش در زندگی‌ست!‌ ولی چنان‌که از شواهد برمی‌آید، هر چه در کارنامه‌اش پیش‌تر آمده دامنه‌ی طنازی و پوچ‌انگاری و ایده‌های جنون‌آمیز فیلم‌هایش گسترده‌تر شده است. به عنوان مثال...

مزرعه‌ی حیوانات
مازیار رضایی:
خوک فیلمِ بسیار بدی است که خیلی خوب ساخته شده. یک گزافه‌ی محض با بازی‌هایی خوب که در نیمه‌ی نخست کوشش می‌کند تا یک کمدی سیاه و اثرگذار باشد اما متأسفانه در پاره‌ی دوم تا حد فیلمِ تلویزیونی کِش‌داری، مناسبِ خمودگی بعدازظهر روز جمعه، فرو می‌غلتد. این هدر شدنِ فیلم به قصه‌ی آن برمی‌گردد و از آن مهم‌تر به ذهنیتِ حقیقی نویسنده که دست از علاقه به فضای شبه‌ابسوردی که ابسورد می‌پنداردش، برنمی‌دارد...

چهارراه استانبول (مصطفی کیایی): راه‌های سردرگم
مصطفی جلالی
فخر: یکی از همان فیلم‌های مدرسه‌ای کیایی که به دنبال صفت‌هایی چون خوش‌ساخت و حرفه‌ای و قصه‌گو هستند و در بهترین حالت هم کارهای درجه‌یکی نشده‌اند. فیلم‌های او در تمامی اجزا، «معمولی»‌اند و گاهی مثل عصریخبندان قصه و روابط و جذابیت بیش‌تری دارند و گاهی مثل چهارراهاستانبول، کم‌رمق‌تر از بقیه است. اما در هر حال اختلاف زیادی با هم ندارند و سبک و ساختار مشابهی دارند. فیلم‌هایی که می‌خواهند مخاطب را در فاصله‌ی قابل‌قبولی با خود نگه دارند و در عین حال عمقی هم پیدا نمی‌کنند. کارهایی که سلیقه‌ی تماشاگر را می‌شناسند و معمولاً با استناد به موضوع‌های روز، در گیشه شکست نمی‌خورند. همه‌چیز در حد متوسطی به سرانجام می‌رسد و...

می‌ترسم... کمی هم سردمه
هوشنگ گلمکانی:
چهارراه استانبول نشانه‌ی پختگی فیلم‌ساز بلندپرواز جوانی در عرصه‌ی سینمای اجتماعی است که تماشاگر عام را هدف گرفته اما نمی‌خواهد درجا بزند و به نیازها و خواسته‌های پایین‌ترین سطوح تماشاگران پاسخ بدهد. فیلم از چند جهت قابل‌توجه است. مهم‌ترین نکته، سرعت حرفه‌ای فیلم‌ساز در واکنش به یک حادثه‌ی اجتماعی است که بازتاب‌های بسیاری در جامعه داشت و احساسات بسیار برانگیخت. آتش‌سوزی و ویرانی ساختمان پلاسکوی تهران در حد یک فاجعه‌ی ملی ارتقا یافت و وارد کردن این حادثه به درامی از زندگی جمعی کوچک حاکی از نگاه حرفه‌ای کیایی است که می‌داند درک حساسیت‌های افکار عمومی و تزریق آن به مویرگ‌ها و حتی تنه‌ی یک داستان شخصی، توجه بیش‌تری برمی‌انگیزد...

ما می‌توانیم!
امید نجوان:
این که ایده‌ی محوری بارداری «پرخطر» (و در سن بالا) به صورت مستقیم از دعوت (ابراهیم حاتمی‌کیا) به خجالت نکش راه پیدا کرده البته نکته‌ی چندان عجیبی نیست (چه‌بسا این ایده می‌توانست در فیلم یا فیلم‌های دیگری تکرار شده و نتایج دیگری هم داشته باشد) اما آن‌چه عجیب و حتی می‌توان گفت بسیار عجیب به نظر می‌رسد این حجم از دست‌کم گرفتن ویژگی‌های داستان، موقعیت‌ها، لحظه‌های کمیک، طنز کلامی (و سیاسی) و مهم‌تر از همه، عدم رعایت منطق روایی در نخستین تجربه‌ی یک فیلم‌نامه‌نویس پرسابقه و قدیمی‌ست. فیلم‌نامه‌نویسی که ظاهراً با اعتمادبه‌نفسی رشک‌برانگیز این طرح را به عنوان نخستین فعالیت خود در زمینه‌ی کارگردانی ارائه داده تا...

خجالت نکش (رضا مقصودی): کمدی پاستورال
هوشنگ گلمکانی:
خجالت نکش، فارغ از موضوعش نشانه‌هایی جامعه‌شناسانه از تحولات فرهنگی و اقتصادی جامعه‌ی روستایی ایران هم دارد. یکی از جلوه‌های جدی این تغییر در چهار دهه‌ی اخیر، جابه‌جایی و تداخل طبقات اجتماعی و در این‌جا به طور مشخص، تغییر سبک زندگی روستایی است. روستای فیلم خجالت نکش جلوه مشخص پاره‌ای از این تغییرات است. در این روستا که نمی‌دانیم چه فاصله‌ای با کدام شهر بزرگ یا کوچک ایران دارد، و ساکنانش مانند فیلم‌های روستایی پنجاه‌شصت سال پیش لهجه‌ی خاصی هم ندارند...

عصبانی نیستم! (رضا درمیشیان): عصیان
نیما عباس
پور: عصبانی نیستم! در کنار دو فیلم دیگر رضا درمیشیان یعنی بغض و لانتوری حاصل نگاه دقیق او به جوانان ایران و به تصویر کشیدن مشکلاتی است که در طبقات متوسط و زیر متوسط با آن‌ها مواجه هستند. تعهدی که آگاهانه یا ناخودآگاه درمیشیان حس می‌کند و بر عهده گرفته قابل‌توجه است و در واقع حلقه‌ی اتصال سه فیلم او نیز هست...

طعم تلخ تاریخ
ریحانه عابدنیا:
عصبانی نیستم! فیلمی صریح، تلخ و خشن است. درست مثل دوره‌ای از تاریخ که قصه‌ی فیلم در آن می‌گذرد. دوره‌ای پر از رویدادهایی عجیب و تلخ و بزرگ. نوید، هم زخم‌خورده و هم راوی آن دوران است. دانشجویی کوشا و پیشرو که دادخواهی و آرمان‌جویی‌اش با خشونت و تهدید و در نهایت تعلیق از تحصیل، روبه‌رو می‌شود و او را که می‌توانست در بهزیستی مردم و بهبودی فرهنگ جامعه نقشی داشته باشد، به فروپاشی و اضمحلال درونی می‌کشاند...

نگاهی به بازی نوید محمدزاده در عصبانی نیستم!: ای خاطرهات پونز،نوک تیز ته کفشم!
محسن جعفری
راد: اساس شخصیت نوید را سکوت، انزوا، حقارت، خشونت و عصبانیت می‌سازد که شرایط فرهنگی و سیاسی و اقتصادی محیط به او تحمیل کرده است. مدام با خودش زمزمه/ واگویه می‌کند تا علاوه بر بیرون، از درون هم خفه نشود، سعی می‌کند مثل همخانه‌ای‌هایش منزوی و تارک دنیا نباشد، فریادهای او و امثال او در جریان تظاهرات بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری، سرکوب نشود و...

جشن دلتنگی (پوریا آذربایجانی): این چند زندگی
علی شیرازی:
جشن دلتنگی قرار است از طریق نمایش تقریباً همزمان و موازی سه زندگی مختلف (با آدم یا آدم‌هایی متعلق به هر یک از این سه زندگی) و البته درگیر بودن‌ها و به‌نوعی قفل‌شدگی شخصیت‌های برآمده از هر یک از این سه زندگی، به نمایشی پذیرفتنی از سلطه‌ی شبکه‌های اجتماعی بر جزییات روابط آدم‌ها و حتی احوال درونی آن‌ها دست پیدا کند. اما چرا پوریا آذربایجانی در مقام کارگردان و یکی از دو فیلم‌نامه‌نویس اثر، در این کار موفق نمی‌شود؟...

با ترس زندگی می‌کنیم: فیلمها و سریالهایی که نطفهشان در وحشت بسته شده
شهزاد رحمتی:
بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌هایی که دیده‌ایم و می‌بینیم در واقع محصول ترس بوده‌اند؛ ترس‌های فردی، فرهنگی، روانی، سیاسی، اجتماعی و... که در مقاطع مختلف قرن بیستم به بعد به شکل غالبی بر خودآگاه جمعی نوع بشر مسلط شده‌اند و پررنگ‌تر شدن هر یک از این ترس‌ها در مقاطع تاریخی مختلف به رونق گرفتن تولید فیلم‌ها و سریال‌هایی با موضوع‌های خاص انجامیده است. در واقع هراس فزاینده و جهان‌گیر از سلاح‌های هسته‌ای و وقوع جنگ جهانی سوم در سال‌های پس از پایان جنگ دوم و وقوع فجایع هیروشیما و ناگازاکی، نقشی انکارناپذیر در شکوفایی و محبوبیت گونه‌ی علمی‌خیالی داشته است!...

نویسندگان پشت پرده یا پرتقاضاترین دکترهای شهر!
رضا حسینی:
تاریخچه‌ی فیلم‌نامه‌هایی که بازنویسی شده‌اند، پر از شگفتی و غافل‌گیری است؛ چه نویسنده‌ای نامزد جایزه‌ی پولیتزر روی یک کمدی رمانتیک از متیو مک‌کانهی کار کرده باشد و چه یک دراماتیستِ برنده‌ی اسکار به نگارش داستان یک خرس پاندای کونگ‌فوکار کمک کرده باشد. کوئنتین تارانتینو، چارلی کافمن، برادران کوئن و خیلی‌های دیگر گاهی وقت خود را صرف پرداخت آثاری کرده‌اند که بیش‌تر سینمادوستان از آن‌ها بی‌خبرند و با شنیدنش ممکن است شگفت‌زده شوند...

فیلمهای روز: تنفس (اندی سرکیس): چیزی برای مرگ باقی نگذاریم...
دامون قنبرزاده:
از همان ابتدا که تیتراژ با فونتی ساده در پس‌زمینه‌ای از مناظر سرسبز و رؤیایی نوشته می‌شود و در پی آن، عشق در یک نگاه بین رابین و دیانا شکل می‌گیرد، فضای لطیف و عاشقانه‌ی اثر خودنمایی می‌کند. شخصیت‌ها در کم‌تر از پنج دقیقه معرفی می‌شوند، عاشق می‌شوند و داستان به سمت نقطه‌ی عطف اول می‌رود، جایی که رابین طی یک بیماری نادر، دچار فلج دایمی می‌شود و تنها قادر است دهان و چشم‌هایش را حرکت بدهد...

محوشدگی (فاتح آکین): مهاجرت، فقدان و انتقام
مازیار فکری
ارشاد: سیزدهمین فیلم داستانی بلند فاتح آکین، ملودرامی دیگر به سبک این فیلم‌ساز ترک‌تبار آلمانی است. ملودرامی تراژیک که از همان مؤلفه‌های آشنای آکین در فیلم‌های مهم پیشینش بهره می‌برد. دو موضوع مهاجرت و فقدان عزیزان از مؤلفه‌های تماتیک مشترک سینمای فاتح آکین است که این بار، مایه‌ی انتقام هم بر آن‌ها افزوده شده است. بیایید ببینیم آکین چه‌گونه از این مؤلفه‌ها در محوشدگی بهره جسته است...

ایکاروس (برایان فوگل): نشانی از بهشت
نیما عباس
پور: ایکاروس فیلمی دیدنی است! فیلم فارغ از آن ‌که در چه قالبی می‌گنجد و این که داستانی نیست و مستند است اثر مهمی است که بیننده را مجذوب حکایت پرکشش و شخصیت‌های خود و سرنوشت‌شان می‌کند. نام فیلم ارجاع به افسانه‌‌ای یونانی دارد: در اساطیر یونان باستان ایکاروس پسر دیدالوس هنرور ماهر و طراح هزارتوی پیچیده و معروف دربار پادشاه مینوس است؛ هزارتویی که هر کسی وارد آن می‌شده از آن رهایی نداشته است...

رشته‌ی خیال (پل تامس اندرسن): عشق و مرگ
شاهین شجری
کهن: فیلم در درجه‌ی اول متکی به مایه‌های عاشقانه است و شکلی از انرژی را بیان می‌کند که شاید در زندگی روزمره به این شکل دیده نشود. عشق در شکل‌های مختلفی خودش را نشان می‌دهد که اغلب‌شان نامتعارف و ژرف‌تر از شکل عادی آن هستند. شکل تشدیدیافته‌ی عشق چه در عشق رینولدز به حرفه‌اش و چه در عشق آلما به رینولدز دیده می‌شود. فیلم یک واکاوی و خوانش فلسفی در مورد عشق است و انرژی درونی‌اش را از هیجان‌های لحظه‌ای شخصیت‌ها می‌گیرد...

نمای متوسط: لال (دانکن جونز): سایه‌ی سنگین «بلید رانر»
رضا حسینی:
غم‌انگیز است که کارگردان فیلم‌های درخشانی چون ماه (2009) و کد منبع (2011) در کارنامه‌اش به چنین فیلمی رسیده است؛ حتی پس از فیلم استودیویی وارکرفت: شروع (2016) می‌شد از او دفاع کرد چون مشخص بود که کار خودش را کرده است و سابقه‌ی فیلم‌سازی برای استودیوها نیز نشان می‌داد که او روی‌هم‌رفته به نتیجه‌ی قابل‌قبولی رسیده است. اما حالا با این فیلم که می‌دانیم توسط نتفلیکس تهیه شده و بودجه و شرایط لازم برای تولیدش مهیا بوده است، دیگر هیچ جای دفاعی باقی نمی‌ماند.

دخلی به سلیقه ندارد: علیه سه فیلم تحسین‌شده‌ی 2017 (شکل آب، فرار کن و مادر!)
امیر پوریا:
این نوشته كه در دو شماره‌ی پیاپی مجله می‌آید، با دل‌زدگی و دل‌درد بسیار (دومی بر اثر شدت خنده) از جوایز اسکار مهم دو فیلمشکل آب (گی‌یرمو دل تورو، 2017) و فرار کن (جردن پیل، 2017) و ذوق‌زدگی جمعی از سینمادوستان ایرانی نسبت بهمادر!(دارن آرونوفسکی، 2017) و از آن سو، با وجد و هیجان نسبت به دستاوردهای سینمایی و عاطفی نو و نوین سه فیلمدانکرک(کریستوفر نولان، 2017)،رشته‌ی خیال(پل تامس اندرسن، 2017) وپست(استیون اسپیلبرگ، 2017) است، سعی خواهد کرد اهمیت معیارهای زیبایی‌شناختی را با اهلیتِ امور انسانی درآمیزد و برای قضاوت این فیلم‌ها و برخی فیلم‌های هم‌رده‌شان در محصولات انگلیسی‌زبان سال گذشته‌ی میلادی، کنار هم بگذارد...

فلاشبک در نمای متوسط: دو وسترن اصیل، ساده و صمیمی
هوشنگ راستی: مرد قانون
(مایکل وینر) وسترنی است اصیل، صمیمی و روشنفکرانه. مرد قانون از آن وسترن‌های جان‌دار و فراموش‌نشدنی است که بعد از پنج بار دیدن هنوز هم همان گیرایی اولیه را دارد. به آنها بگو ویلی بوی اینجاست (آبراهام پولانسکی) یک وسترن معمولی نیست. فیلمی است که به‌ظاهر ساده می‌نماید اما در واقع دارای عمقی شگرف و قابل‌تأمل است. ویلی بوی فیلم آدم‌هاست؛ شناختی دقیق و استادانه از زندگی فلاکت‌بار سرخ‌پوستان و ستم سفیدپوستان بر آن‌ها...

آخرین رقص ملکه‌ی مار: سری دوی خاموش شد
التفات شکری
آذر: سری‌ دوی خیلی زود سوپراستار شد و نام و حضورش در هر فیلمی ضمانت فروش بالای آن فیلم بود. او در فیلم‌های تمامی ایالت‌های هند ایفای نقش کرد. آشنا به چند زبان هندی بود و هوش بالایی داشت و دیده می‌شد که در یک زمان در سه ایالت هند با سه زبان مشغول به بازی است و هر سه را به بهترین نحو اجرا می‌کرد. تمامی کارگردانان صاحب‌نام هندی سری ‌دوی را برای بازی در فیلم‌های‌شان دعوت می‌کردند و او با تمامی سوپراستارهای مرد هندی دوره‌ی خودش هم‌بازی شده است...

دوران طلایی سینمای کمدی صامت: بخش سوم: هرولد لوید، شهروند خوش‌شانس
شهرام جعفری
نژاد: در مرور سینمای کمدی صامت، بی‌انصافی است که هرولد لوید را تحت‌الشعاع نبوغ چاپلین و کیتن، کم‌قدرتر از آن دو بدانیم. درست‌تر آن است که او را شوخی‌پردازی در اندازه‌ی خود و بی‌تردید با جذابیت‌های بسیار بخوانیم. آن‌چه غالباً فراموش می‌شود، آن است که لوید در روزهای طلایی خود، همپای چاپلین و کیتن، قدر و منزلت داشت و چون در طول یک دهه، یازده فیلم ساخت، حتی از آن دو، درآمد بیش‌تری کسب کرد!...

گریز از سایه: گفت‌وگوی اختصاصی با فرانکو نرو
حسـن حسینی: خودرأی خودستای دوست‌داشتنی. اگر بخواهم فرانکو نرو را بر مبنای دیدار کوتاهی که با او داشتم توصیف کنم، از این واژه‌ها بهره می‌گیرم. در آغاز گفت‌وگو سخت کلافه بود. می‌گفت شب قبلش یک ساعت بیش‌تر نخوابیده. دلیل دیگر کلافگی‌اش، آشفتگی و بی‌نظمی‌ای بود که در چند روز اقامتش تجربه کرده بود (بعداً که گفت از عکس گرفتن بیزار است، فهمیدم سلفی‌های بی‌شماری که هموطنان با او گرفته‌اند هم مزید بر علت شده). اما وقتی بحث گل انداخت، روی دیگر سکه را دیدم؛ مردی زنده‌دل، پرانرژی و با حواس جمع که سعی می‌کرد چیزی را از قلم نیندازد. حیف که وقت گفت‌وگو کم بود، و الا نکته‌های بسیاری راجع به تاریخ سینمای ایتالیا از او می‌آموختم.از بابک کریمی سپاسگزارم که زمینه‌ی انجام گفت‌وگو را فراهم کرد.

2 لینک این مطلب


صفحه اصلی  وبلاگ مسعود مهرابی نمایشگاه کتاب‌ها تماس

© Copyright 2004, Massoud Merabi. All rights reserved.
Powered by ASP-Rider PRO